Gecenin bir vakti, yalnızlığımı en yoğun hissettiğim saatlerdte bir mektup aldım…O mektup, yıllardır beklediğim mektuptu…
Öylesine bir kalabalığa karıştım ki. İnsanlar değildi etrafımdakiler. Yıllardır beklediğim sözcüklerdi.. Odamı aştı, evimden taştı, yıllar öncesine, ve geçen her yıla doldurdum onları. Toplasan 25 satırlıktı belki de, ama ayrı geçen 40 yılı doldurmaya yetecek kadar satırlar dolusuydu.

Bildiğimiz gibi 8 Mart “dünya kadınlar günü”..Mü acaba. Neden “Dünya Emekçi Kadınlar Günü”nü unuttuk. Sadece feminel yaklaşımlardan kaynaklanmıyor bence. İnsanların üretimdeki yerlerine göre değil de, tıpkı etnik ayrımcılıkta, din bazlı ayrıştırmalarda, ırkçılıkta yapıldığı gibi ‘üst kimlikleri’ne göre, cinsiyetlerine göre toplumdaki yerlerini almalarına teşne olunuyor.